Για τους εφήβους με T1D, η τακτική σωματική δραστηριότητα βελτιώνει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, την ευαισθησία στην ινσουλίνη ωστόσο ο κίνδυνος υπογλυκαιμίας αποτελεί σημαντικό εμπόδιο. Σε μια δευτερογενή ανάλυση της μελέτης FLEX, οι ερευνητές εκτίμησαν τη συσχέτιση μεταξύ της πρόσληψης πρωτεϊνών εντός τεσσάρων ωρών πριν από τις περιόδους μέτριας έως έντονης σωματικής δραστηριότητας και της γλυκαιμίας κατά τη διάρκεια και μετά τη σωματική άσκηση.
Το τελικό μέγεθος του δείγματος περιελάμβανε 447 προπονήσεις από 112 εφήβους με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 (διάμεση ηλικία 14,5 έτη, 53,6% γυναίκες), των οποίων τα αρχεία φυσικής δραστηριότητας και τα δεδομένα ανάκλησης 24ωρης διατροφής συλλέχθηκαν κατά την έναρξη της μελέτης και έξι μήνες μετά.
Τα δεδομένα για τη συνεχή παρακολούθηση της γλυκόζης αποτέλεσαν κριτήριο επιλογής και χρησιμοποιήθηκαν για τον υπολογισμό των ακόλουθων μετρήσεων της γλυκαιμίας:
- Ποσοστό χρόνου πάνω από το εύρος τιμών (TAR- > 180 mg/dL)
- Ποσοστό χρόνου εντός εύρους (TIR- 70-180 mg/dL)
- Ποσοστό χρόνου κάτω από το εύρος (TBR- < 70 mg/dL)
Τα αποτελέσματα
Υπήρξε μια μικρή μείωση του TBR κατά τη διάρκεια της σωματικής δραστηριότητας σε ασθενείς που κατανάλωσαν από 10 έως 19,9 g (-4,41%; P=0,04) και περισσότερα από 20 g (-4,83%; P=0,02) πρωτεΐνης πριν από μέτρια έως έντονη άσκηση σε σύγκριση με εκείνους που κατανάλωσαν λιγότερα από 10 g πρωτεΐνης.
Παρομοίως, οι προσλήψεις πρωτεϊνών 0,125-0,249 g/kg και ≥ 0,25 g/kg συσχετίστηκαν με -5,38% (P = 0,01) και -4,32% (P = 0,03) μειώσεις στην TBR, αντίστοιχα, σε σύγκριση με την πρόσληψη πρωτεϊνών λιγότερο από 0,125 g/kg.
Ωστόσο, η κατανάλωση πρωτεΐνης πριν από την άσκηση δεν συσχετίστηκε με τους δείκτες TAR και TIR κατά τη διάρκεια της άσκησης ή με οποιαδήποτε γλυκαιμική μέτρηση (TAR, TIR και TBR) μετά την άσκηση.
Τα οφέλη της πρόσληψης πρωτεΐνης στη γλυκαιμία παρατηρήθηκαν μόνο κατά τη διάρκεια φυσικών δραστηριοτήτων μέτριας έντασης, γεγονός που μπορεί να αντανακλά διαφορετικές γλυκαιμικές τροχιές σε δραστηριότητες πιο υψηλής έντασης.
«Η κατανάλωση τουλάχιστον 10 g ή 0,125 g/kg σωματικού βάρους συσχετίστηκε με μειωμένη TBR κατά τη διάρκεια μέτριας έως έντονης σωματικής δραστηριότητας, υποδεικνύοντας βελτιωμένη ασφάλεια για τους εφήβους με Τ1Δ», έγραψαν οι συγγραφείς.
Αυτή η μελέτη, με επικεφαλής τον Franklin R. Muntis, PhD, Τμήμα Διατροφής, Gillings School of Global Public Health, Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας στο Chapel Hill, Βόρεια Καρολίνα, δημοσιεύθηκε online στις 15 Ιανουαρίου 2024, στο Diabetes, Obesity and Metabolism.
Οι αυτοαναφερόμενες μετρήσεις της διαιτητικής πρόσληψης ήταν επιρρεπείς σε υποεκτίμηση, ενώ η μέτρια έως έντονη σωματική δραστηριότητα συχνά υπερεκτιμάται μεταξύ των εφήβων. Περίπου 26% των αναγνωρισμένων περιόδων μέτριας έως έντονης σωματικής δραστηριότητας δεν είχαν επαρκή δεδομένα CGM, αποκλείοντας τους συμμετέχοντες από την ανάλυση, γεγονός που μπορεί να προκάλεσε μεροληψία επιλογής. Δεν υπήρχαν διαθέσιμα δεδομένα δοσολογίας ινσουλίνης με χρονοσήμανση.
Η μελέτη FLEX χρηματοδοτήθηκε από το Εθνικό Ινστιτούτο Διαβήτη και Πεπτικών και Νεφρικών Νοσημάτων των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας. Οι συγγραφείς δεν δήλωσαν σύγκρουση συμφερόντων.
Πηγή: Medscape
